Wageningen, 14 april. Het stadhuis. Ruim vijftig medewerkers van de gemeente op een rij.
Aan het einde van de ochtend wist iedereen in de zaal precies hoe het voelt als je collega je niet ziet. En ook hoe het voelt als jij zelf niet kijkt.
Gemeente Wageningen vroeg ons iets te maken dat laagdrempelig is, grappig en boeiend. Geen PowerPoint. Geen theorie. Gewoon twee mensen aan een bureau, en een zaal die mag ingrijpen.
Door kleur te bekennen met een groen of rood kaartje, regisseerden de medewerkers de scène.
Jochanan speelde LEO: de oudere medewerker die boterhammen eet uit een broodtrommel, zijn laptop nooit wegklapt en alles wat de jongere collega voorstelt wegwuift met een grap. Karate Kid, zelfsturende teams, brainstormen als iets van de jaren negentig. Herkenbaar tot op het bot.
Anna speelde LUCILLE: de jongere die een Air-up meeneemt, alles al weet hoe het beter kan, en op 16u55 haar laptop dichtklapt met “Bye bye Boomer!” Bedoeld als grapje… Maar ja…
Na de hele scene gespeeld te hebben, speelden we die nog een keer.
De moderators Iris en Marije letten op de zaal. Waren er veel rode kaartjes? Dan stopten ze de scène en vroegen naar ‘hoe het anders zou moeten’. Met de kaartjes kun je als publiek stelling innemen.
Groen: dit keuren wij goed!
Rood: dit klopt niet, speel het anders.
Soms gingen er groene en rode kaartjes tegelijk omhoog. Dat zegt meer dan een vragenlijst ooit kan zeggen.
De twee moderators van de gemeente begeleidden het gesprek ertussen. Het werd een zeer interactief geheel.
Dit is wat interactief theater doet wat een training niet doet: het publiek kijkt naar zichzelf, zonder dat ze dat zelf hoeven te spelen. En ze mogen sturen. Met een kaartje. Zonder dat het pijn doet.
Benieuwd of dit past bij jouw bijeenkomst? Ga naar onze contactpagina.
